1- استادیار، گروه روان شناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
2- گروه آموزش روانشناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. ، a.aghaziarati@cfu.ac.ir
چکیده: (184 مشاهده)
زمینه و هدف: بازی یکی از راههای شناخت دنیای اجتماعی برای کودکان است و اختلال در عملکرد بینایی بر نحوه بازی و استفاده از اسباببازی تأثیر میگذارد. این پژوهش با هدف واکاوی تجربه زیسته دانشجویان دارای آسیب بینایی از بازی های دوران کودکی انجام گرفت.
مواد و روشها: روش پژوهش حاضر از نوع کیفی به روش پدیدارشناسی بود و گردآوری داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختار یافته انجام گرفت. مشارکت کنندگان در پژوهش حاضر شامل تمام دانشجویان دارای آسیب بینایی 19 تا 25 سال بود که در دانشگاه های (دولتی و آزاد اسلامی) شهر اصفهان در سال تحصیلی 1404-1403 مشغول به تحصیل بودند. نمونه پژوهش به صورت نمونهگیری هدفمند انتخاب شد و پس مصاحبه با 12 دانشجو دادهها به اشباع رسید. تحلیل دادهها با استفاده از روش تحلیل مضمون آتراید-استرلینگ (2001) انجام شد و مضامین در سه دسته پایه، سازمان دهنده و فراگیر دستهبندی شدند.
یافتهها: بر اساس نتایج حاصل از پژوهش، مضامین پایه حول 69 مفهوم، مضامین سازمان دهنده شامل 26 مفهوم و مضامین فراگیر در 9 مفهوم تحت عناوین محدودیتهای فضایی و ایمنی، طرد اجتماعی و نادیده گرفته شدن، کمبود بازیهای مناسب، خودسانسوری و شرم، چالشهای شناختی، تجربه نابرابری، نقش خانواده، عدم آگاهی مربیان و معلمان و تجربه پیشرفت در گذر زمان، شناسایی و استخراج گردید.
نتیجهگیری: بر اساس یافتههای پژوهش میتوان نتیجه گرفت تجربه بازی در دانشجویان دارای آسیب بینایی، فرآیندی پیچیده و متأثر از عوامل محیطی، آموزشی و اجتماعی است و این یافتهها میتواند مبنای طراحی محیطهای بازی و اسباببازیهای فراگیر، تدوین برنامههای آموزشی برای مربیان و افزایش آگاهی خانوادهها در جهت حمایت بیشتر قرار گیرد.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1404/10/6 | پذیرش: 1404/12/1 | انتشار: 1404/12/10