fa بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر کاهش مشکلات بین فردی و اجتناب تجربه‌ای دانشجویان عمومى General پژوهشي Research زمینه و هدف : درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (Acceptance and commitment therapy یا ACT)، درمان جدیدی برای مشکلات بین فردی به شمار می‌رود. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی روش ACT بر مشکلات بین فردی و اجتناب تجربه‌ای (Experiential avoidance) دانشجویان دختر دارای مشکلات بین فردی انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی در دسترس بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان دختر مشغول به تحصیل در رشته‌های پرستاری، مامایی، علوم آزمایشگاهی، مدیریت، حقوق، حسابداری و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرگان بود که 66 نفر آن‌ها به صورت هدفمند به عنوان نمونه انتخاب شدند. این افراد به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و شاهد قرار گرفتند. مداخله در گروه آزمایش بر اساس تحقیق McKay و همکاران، به صورت گروهی و در 10 جلسه 90 دقیقه‌ای توسط یک روان‌شناس بالینی آموزش دیده انجام شد. ابزار جمع‌آوری داده‌ها شامل پرسش‌نامه‌های مشکلات بین فردی (32-Inventory of Interpersonal Problems یا 32-IIP) و پذیرش و عمل (Acceptance and Action Questionnaire-II یا AAQ-II) بود که اجتناب تجربه‌ای را مورد سنجش قرار داد. نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون با استفاده از آزمون کواریانس تجزیه و تحلیل گردید. یافته‌ها: پس از کنترل نمرات پیش‌آزمون، تفاوت معنی‌داری بین میانگین نمرات مشکلات بین فردی (001/0 > P) و اجتناب تجربه‌ای (001/0 > P) بین دو گروه‌ در مرحله پس‌آزمون مشاهده شد. نتیجه‌گیری: روش ACT می‌تواند تأثیر مطلوبی بر مشکلات بین فردی و اجتناب تجربه‌ای داشته باشد. Aim and Background: Acceptance and commitment therapy (ACT) is a novel method for resolving interpersonal problems. The aim of the present study was to determine the effectiveness of ACT on interpersonal problems and experiential avoidance among female students with interpersonal problems. Methods and Materials: In this convenience clinical trial, the study population consisted of all female students in the Islamic Azad University of Gorgan, Iran, in the fields of nursing, midwifery, laboratory sciences, management, law, accounting, and architecture. The participants consisted of 66 individuals selected via purposive sampling. The study population was randomly categorized into intervention (ACT group) and control groups. The intervention consisted of 10 90-minute ACT sessions, which were held by a trained clinical psychologist according to a study by McKay, Lev, and Skeen (2012). The data collection tools included two short-form questionnaires, i.e., the Inventory of Interpersonal Problems (IIP-32) and Acceptance and Action questionnaire (AAQ-II). Pretest and posttest scores were analyzed using ANCOVA Findings: After controlling of pretest scores, a significant difference was observed between the groups in terms of the average scores of interpersonal problems (P < 0.001) and experiential avoidance (P < 0.001) in the posttest. Conclusions: Based on the findings, ACT can be effective on improvement of interpersonal problems and experiential avoidance. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد, روابط بین فردی, رفتار اجتنابی, دانشجویان, Acceptance and commitment therapy, Interpersonal relations, Avoidance behavior, Students 168 174 http://rbs.mui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-39-430&slc_lang=fa&sid=1 Mohaddeseh Norozi محدثه نوروزی 10031947532846005205 10031947532846005205 Yes کارشناس ارشد، گروه روان شناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران Fatemeh Zargar فاطمه زرگر 10031947532846005206 10031947532846005206 No استادیار، مرکز تحقیقات علوم رفتاری و گروه روان‌پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران Hosein Akbari حسین اکبری 10031947532846005207 10031947532846005207 No استادیار، گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران