fa مقایسه تأثیر درمان شناختی- رفتاری، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و دارودرمانی بر شدت علایم وسواس موکنی: پژوهش مورد منفرد عمومى General پژوهشي Research زمینه و هدف : پژوهش حاضر با هدف مقایسه تأثیر درمان شناختی- رفتاری (Cognitive behavior therapy یا CBT)، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (Acceptance and Commitment Therapy یا ACT) و دارودرمانی بر شدت علایم وسواس موکنی انجام شد. مواد و روش‌ها: شرکت کنندگان مطالعه را 8 زن و یک مرد بالای 16 سال که مبتلا به اختلال وسواس موکنی بودند، تشکیل داد که به شیوه در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفی در سه گروه آزمایشی درمان CBT (3 نفر)، درمان ACT (3 نفر) و دارودرمانی (3 نفر) قرار گرفتند. در تحقیق حاضر از روش پژوهشی مورد منفرد A-B استفاده گردید. پس از سه جلسه خط پایه، مداخله آغاز شد و برای روش CBT و ACT هر کدام ده جلسه انفرادی 60 دقیقه‌ای هفتگی و برای دارودرمانی نیز ده جلسه هر دو هفته یک بار برگزار شد. یک ماه پس از مداخله، مراجعان در سه جلسه به فاصله یک ماه تحت آزمون پیگیری قرار گرفتند. جهت جمع‌آوری اطلاعات، از مقیاس Massachusetts (Massachusetts General Hospital Hairpulling Scale یا MGH-HPS) استفاده گردید. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش بر اساس تحلیل دیداری و شاخص‌های آمار توصیفی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و حاکی از آن بود که روش CBT و پس از آن روش ACT بیشترین تأثیر را بر کاهش شدت علایم اختلال وسواس موکنی داشت و دارودرمانی کمترین تأثیر را در این زمینه نشان داد. نتیجه‌گیری: با توجه به تأثیر روش‌های CBT و ACT بر شدت علایم اختلال موکنی، می‌توان از این دو شیوه برای درمان افراد مبتلا به این اختلال بهره گرفت. Aim and Background: The purpose of the present study was to compare the effect of cognitive behavioral therapy (CBT), acceptance and commitment therapy (ACT), and pharmacotherapy on severity of trichotillomania (TTM) symptoms. Methods and Materials: The participants consisted of 8 women and 1 man of over 16 years of age with TTM. The subjects were chosen through convenience sampling and randomly divided into 3 groups of equal size (CBT, ACT, and pharmacotherapy groups). The present single-subject study was conducted using the A-B design. The baseline consisted of 3 sessions, and the intervention consisted of 10 weekly sessions of CBT and ACT once a week for 60 minutes and 10 pharmacotherapy sessions once every 2 weeks. One month after the intervention, the subjects participated in 3 follow-up sessions (once a month). Massachusetts General Hospital Hairpulling Scale (MGH-HPS) was used to collect data. Findings: The findings of this study were analyzed based on visual analysis and descriptive statistical indicators. The results demonstrated that CBT and ACT were, respectively, more effective on the reduction of TTM symptoms severity and pharmacotherapy was the least effective. Conclusions: Considering the effectiveness of CBT and ACT on severity of TTM symptoms, the use of these therapies to reduce TTM symptoms is recommended. درمان شناختی- رفتاری, درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد, دارودرمانی, وسواس موکنی, مورد منفرد, Cognitive Behavioral Therapy, Acceptance and Commitment Therapy, Pharmacological Treatment, Trichotillomania, Single-Subject 486 493 http://rbs.mui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-39-404&slc_lang=fa&sid=1 مریم حریری مریم حریری 10031947532846001859 10031947532846001859 No دانشيار، گروه روان‌شناسي، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامي، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان دانشیار، گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان غلامرضا منشئی غلامرضا منشئی 10031947532846001860 10031947532846001860 No استاد، گروه روان‌شناسي، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران استاد، گروه روان‌شناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران حمید طاهر نشاط دوست حمید طاهر نشاط دوست 10031947532846001861 10031947532846001861 No استاد، گروه روان‌شناسي، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران استاد، گروه روان‌شناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران محمدرضا عابدی محمدرضا عابدی 10031947532846001862 10031947532846001862 No