دوره 23، شماره 4 - ( 12-1404 )
جلد 23 شماره 4 صفحات 796-783 |
برگشت به فهرست نسخه ها
صفیه هادیان1 
، اکرم دهقانی*2 ، راضیه ایزدی3 ، شیدا جبل عاملی4 ، موسی علوی5
، اکرم دهقانی*2 ، راضیه ایزدی3 ، شیدا جبل عاملی4 ، موسی علوی5
1- دانشجوی دکترای، گروه روانشناسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران.
2- استادیار، گروه روانشناسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران. ،Ddehghani55@iau.ac.ir
3- استادیار، گروه روانشناسی، موسسه عالی غیرانتفاعی صفاهان، اصفهان، ایران.
4- استادیار، گروه روانشناسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران.
5- استاد، گروه روانپرستاری، دانشگاه علوم پزشکی، اصفهان، ایران.
2- استادیار، گروه روانشناسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران. ،
3- استادیار، گروه روانشناسی، موسسه عالی غیرانتفاعی صفاهان، اصفهان، ایران.
4- استادیار، گروه روانشناسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران.
5- استاد، گروه روانپرستاری، دانشگاه علوم پزشکی، اصفهان، ایران.
چکیده: (224 مشاهده)
زمینه و هدف: پرستاری از حرفههای پر تنش در نظام سلامت است که فشارهای روانی و عاطفی آن میتواند سلامت روان و عملکرد پرستاران را مختل کند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنیسازی و رفتار درمانی دیالکتیک بر خود شناسی انسجامی و نشاط ذهنی پرستاران مبتلا به خستگی روان انجام شده است.
مواد و روشها: روش پژوهش حاضر آزمایشی با گروه کنترل و طرح پیشآزمون- پسآزمون و پیگیری 3 ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی پرستاران شاغل در بیمارستان امام خمینی شهرستان فلاورجان بود. از میان پرستاران شاغل در این بیمارستان، ۴۴ نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی ساده (قرعهکشی) در دو گروه مداخله و یک گروه کنترل گمارده شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه مقیاس خودشناسی انسجامی قربانی و همکاران (2008)، مقیاس نشاط ذهنی ریان و فردریک (1997) و سیاهه چند بعدی خستگی اسمیت و همکاران (1995) استفاده شد. گروه اول، 8 جلسه (۹۰ دقیقهای) درمان مبتنی بر ذهنیسازی و برای گروه دوم، 8 جلسه (۹۰ دقیقهای) رفتار درمانی دیالکتیک برگزار شد. دادهها در نرم افزار SPSSنسخه ۲۳ تحلیل شد.
یافتهها: یافته ها نشان داد هر دو مداخله به تنهایی در بهبود خودشناسی انسجامی و نشاط ذهنی مؤثر بودند. در متغیر خودشناسی انسجامی، میانگین نمرات هر دو گروه آزمایشی در مراحل پسآزمون و پیگیری بهطور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود (001/0>p) و تفاوت اثربخشی بین دو روش درمانی مشاهده نشد. در خصوص نشاط ذهنی نیز، اگرچه تفاوت گروه درمان مبتنی بر ذهنیسازی با کنترل در پسآزمون معنادار نبود، اما در مرحله پیگیری اثر معنادار خود را نشان داد (004/0>p). بهطور کلی، یافتهها حاکی از آن است که هر دو درمان در افزایش نشاط ذهنی و خود شناسی انسجامی اثربخشی مشابهی دارند و تفاوت معناداری بین دو روش درمانی وجود ندارد.
نتیجهگیری: نتایج نشان میدهد که هر دو درمان مبتنی بر ذهنیسازی و رفتاردرمانی دیالکتیک با افزایش خودشناسی انسجامی و نشاط ذهنی، میتوانند به عنوان مداخلاتی مؤثر و پایدار برای بهبود سلامت روان مورد استفاده قرار گیرند. بنابراین، پیشنهاد میشود از این مداخلات در برنامههای توانمندسازی پرستاران، به ویژه در محیطهای پرتنش کاری بهره گرفته شود.
مواد و روشها: روش پژوهش حاضر آزمایشی با گروه کنترل و طرح پیشآزمون- پسآزمون و پیگیری 3 ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی پرستاران شاغل در بیمارستان امام خمینی شهرستان فلاورجان بود. از میان پرستاران شاغل در این بیمارستان، ۴۴ نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی ساده (قرعهکشی) در دو گروه مداخله و یک گروه کنترل گمارده شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه مقیاس خودشناسی انسجامی قربانی و همکاران (2008)، مقیاس نشاط ذهنی ریان و فردریک (1997) و سیاهه چند بعدی خستگی اسمیت و همکاران (1995) استفاده شد. گروه اول، 8 جلسه (۹۰ دقیقهای) درمان مبتنی بر ذهنیسازی و برای گروه دوم، 8 جلسه (۹۰ دقیقهای) رفتار درمانی دیالکتیک برگزار شد. دادهها در نرم افزار SPSSنسخه ۲۳ تحلیل شد.
یافتهها: یافته ها نشان داد هر دو مداخله به تنهایی در بهبود خودشناسی انسجامی و نشاط ذهنی مؤثر بودند. در متغیر خودشناسی انسجامی، میانگین نمرات هر دو گروه آزمایشی در مراحل پسآزمون و پیگیری بهطور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود (001/0>p) و تفاوت اثربخشی بین دو روش درمانی مشاهده نشد. در خصوص نشاط ذهنی نیز، اگرچه تفاوت گروه درمان مبتنی بر ذهنیسازی با کنترل در پسآزمون معنادار نبود، اما در مرحله پیگیری اثر معنادار خود را نشان داد (004/0>p). بهطور کلی، یافتهها حاکی از آن است که هر دو درمان در افزایش نشاط ذهنی و خود شناسی انسجامی اثربخشی مشابهی دارند و تفاوت معناداری بین دو روش درمانی وجود ندارد.
نتیجهگیری: نتایج نشان میدهد که هر دو درمان مبتنی بر ذهنیسازی و رفتاردرمانی دیالکتیک با افزایش خودشناسی انسجامی و نشاط ذهنی، میتوانند به عنوان مداخلاتی مؤثر و پایدار برای بهبود سلامت روان مورد استفاده قرار گیرند. بنابراین، پیشنهاد میشود از این مداخلات در برنامههای توانمندسازی پرستاران، به ویژه در محیطهای پرتنش کاری بهره گرفته شود.
واژههای کلیدی: درمان مبتنی بر ذهنی سازی، رفتار درمانی دیالکتیک، خودشناسی انسجامی، نشاط ذهنی، پرستاران، خستگی روان.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |