fa بررسی وضعیت مهار فیزیکی و دارویی در بخش‌های حاد روان‌پزشکی بیمارستان فارابی اصفهان عمومى General پژوهشي Research زمینه و هدف : خشونت و آژیتاسیون بیمار در بخش‌های روان‌پزشکی و شرایط مهار فیزیکی و دارویی بیمار باید مد نظر قرار گیرد. با وجود این که برخی افراد مهار کردن بیماران را برای کنترل خشونت لازم می‌‌‌دانند، اما بسیاری معتقد هستند که مهار بیماران روانی نوعی تجاوز به حقوق انسان می‌باشد و در واقع، از عوارض جسمی ‌‌‌و روانی آن بیم دارند. بنابراین، با توجه به این که میزان موارد مهار کردن بیماران در واحدهای روا‌ن‌پزشکی به عنوان یک شاخص بهداشتی محسوب می‌شود و همچنین، با در نظر گرفتن آثار منفی این مداخلات، مطالعه حاضر با هدف بررسی وضعیت مهار فیزیکی و دارویی در بخش‌های حاد روان‌پزشکی بیمارستان فارابی اصفهان انجام شد. مواد و روش‌ها: در این پژوهش از یک فرم جمع‌آوری اطلاعات محقق ساخته شامل خصوصیات دموگرافیک و تشخیص روان‌پزشکی بیمار و نیز اطلاعاتی در مورد فرایند مهار بیمار استفاده گردید. برای هر یک از موارد مهار در طی انجام مطالعه یک فرم تکمیل شد و سپس مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. یافته‌ها: درطول دوره پژوهش (1 ماه)، 144 بیمار تحت انواع مهار قرار گرفتند و 399 بار مهار فیزیکی یا دارویی بیمار به صورت مجزا یا هم‌زمان انجام شد. بیشتر موارد مهار فیزیکی در اتاق عمومی بیماران، به روش دو اندام، توسط دو نفر از کارکنان و به مدت 1 تا 8 ساعت صورت گرفت. متداول‌ترین علت مهار فیزیکی و مهار دارویی به ترتیب خشونت کلامی و بی‌خوابی بود. طی انجام مطالعه، هیچ عارضه دارویی مشاهده نشد و درد به عنوان بیشترین عارضه در مهار فیزیکی گزارش گردید. متداول‌ترین داروی مورد استفاده به منظور مهار دارویی، هالوپریدول بود. نتیجه‌گیری: دانستن نحوه مهارهای فعلی باعث می‌شود تا با تغییر فرهنگ و دور شدن از روش‌های مهار طاقت‌فرسا و تحمل‌ناپذیر، راه برای اجرای مهارهای فیزیکی و دارویی مدرن که منجر به عدم محرومیت بیماران و افزایش انگیزه آنان در باقی ماندن در درمان می‌شود، هموار گردد. Aim and Background: Violence and agitation of the patient in the psychiatric ward must be considered in the context of the physical and drug inhibition of the patient. Despite the fact that some experts consider controlling the patients necessary for controlling the violence, many believe that inhibition of mentally-ill patients is a violation of human rights. They, in fact, are worried physical and psychological complications of the inhibition. Therefore, considering that the amount of inhibition of patients in psychiatric units is considered as a health index, and considering the negative effects of these interventions, the present study was conducted to investigate the status of physical and drug inhibition in acute psychiatric wards of Farabi Hospital of Isfahan, Iran. Methods and Materials: In this research, a researcher-made data collection form was used. This form included demographic characteristics and patient psychiatric diagnosis as well as information on the patients' process of inhibition. For each case of inhibition in the study period, a form was filled up and then analyzed statistically. Findings: During the one-month study period, 144 patients were under different types of inhibition, and 399 patients were physically and pharmacologically inhibited separately or simultaneously. Regarding physical inhibition, it was found that the majority of inhibition cases were performed in a general room of patients by a dual procedure, by two personnel and for a period of 1 to 8 hours. The most common causes of physical and drug inhibition were verbal abuse and insomnia, respectively. No drug complication was observed during the study period, and the pain was the most common complication of physical inhibition. Haloperidol was used most commonly for drug inhibition. Conclusions: Knowing how current inhibition is, changing the culture and moving away from overwhelming and intolerable inhibition methods are the ways to implement the modern physical and drug inhibitions. It, in turns, leads to obviate the medical constraints and enhance the motivation of patients to remain in the treatment procedure. خشونت, آژیتاسیون, دارویی, مهار فیزیکی, Violence, Agitation, Chemical, Physical restraint 371 377 http://rbs.mui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-39-455&slc_lang=fa&sid=1 سید محمد مهدی کهنگی سید محمد مهدی کهنگی 10031947532846004840 10031947532846004840 Yes کارشناس ارشد، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان )خوراسگان(، اصفهان، ایران صفا مقصودلو صفا مقصودلو 10031947532846004841 10031947532846004841 No روان‌پزشک، گروه روان‌پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نجف‌آباد، اصفهان، ایران آرش قدوسی آرش قدوسی 10031947532846004842 10031947532846004842 No دانشیار، مرکز تحقیقات سلامت جامعه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران