fa تأثیر آموزش جلوه‌های چهره‌ای هیجان‌های بنیادی بر تشخیص هیجان‌های بنیادی در کودکان درخود مانده با کارکرد بالا عمومى General پژوهشي Research چکیده زمینه و هدف: پژوهش حاضر به منظور بررسی تأثیر آموزش جلوه‌های چهره‌ای هیجان‌های بنیادی بر تشخیص هیجان‌های بنیادی در کودکان در خود مانده با کارکرد بالا صورت گرفته است. مواد و روش  ها: در این پژوهش از روش شبه آزمایشی و طرح تک آزمودنی AB   بهره گرفته شده است . جامعه مورد پژوهش شامل کلیه کودکان درخودمانده 5 تا 8 ساله با کارکرد بالای شهر تهران در سال 91   بود که پنج کودک از میان آن‌ها با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس و بر اساس ملاک‌های تشخیصی چهارمین راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی انتخاب شدند. آموزش جلوه‌های چهره‌ای 3 روز در هفته و به مدت 12 جلسه 20 دقیقه‌ای برای هر کودک به صورت انفرادی انجام شد . برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی شامل نمودارها استفاده گردید. یافته‌ها : نتایج حاصل از مقایسه تعداد پاسخ‌های صحیح شرکت‌کنندگان در مرحله خط پایه و آزمون پایانی حاکی از بهبود عملکرد آنان در شناسایی هیجان‌های بنیادی است چنان که در آزمون پایانی تعداد پاسخ‌های صحیح شرکت‌کنندگان در بیشتر موارد به حداکثر رسید . نتیجه‌گیری : آموزش‌ها توانستند پاسخ‌های صحیح شرکت‌کنندگان را در بازشناسی هیجان‌ها به ویژه هیجان‌های شادی، غم و خشم افزایش دهند. تعداد پاسخ‌های صحیح به ویژه از ناحیه دهان به حداکثر رسیدند بنابراین با توجه به اثر بخشی نسبی آموزش، پیشنهاد می‌شود که آموزش هیجان‌ها به عنوان بخشی از برنامه کار با کودکان درخود مانده درآید. واژه‌های کلیدی: درخودماندگی، هیجان‌های بنیادی، آموزش جلوه‌های چهره‌ای Abstract Aim and Background: The current research was evaluated the effectiveness of basic facial emotional expression’s training on recognition of basic emotions in high function autistic children. Methods and Materials: The method was quasi-experimental and used pre-test and post-test design. The target samples were five 5-8 high functioning autistic children who were selected from a clinic of autistic children according to DSM-IV-TR criterions. The training included 3 times a week, twelve 20 minutes sessions that trained six basic emotional expressions. Findings: The results show improvement in performance of participants in recognizing basic emotions. Conclusions: The training improved participant’s recognition of emotions especially emotions of happiness, sadness and anger but not about hate and fear. Thus it is recommended to use emotion’s training as a part of autistic children’s program. Autism, Basic emotions, Facial emotional expression&,rsquo,s training 473 486 http://rbs.mui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-39-321&slc_lang=fa&sid=1 الهام توکلي الهام توکلی 10031947532846002824 10031947532846002824 Yes دانشجوي دکتري روانشناسي کودکان استثنايي، دانشکده روانشناسي، دانشگاه علامه طباطبايي، تهران، ايران دانشجوی دکتری روانشناسی کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران ژانت هاشمي آذر ژانت هاشمی آذر 10031947532846002825 10031947532846002825 No استاديار، دانشکده روان شناسي، دانشگاه علامه طباطبايي، تهران، ايران استادیار، دانشکده روان شناسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران غلامرضا صرامي غلامرضا صرامی 10031947532846002826 10031947532846002826 No استاد، دكتراي تخصصي روان‌شناسي، گروه روانشناسي دانشگاه محقق اردبيلي، ايران استاد، دکترای تخصصی روان‌شناسی، گروه روانشناسی دانشگاه محقق اردبیلی، ایران