fa پیگیری سیر 6 ماهه شدت علایم وکیفیت زندگی بیماران دوقطبیI پس از ترخیص از بیمارستان عمومى General پژوهشي Research زمینه و هدف : پژوهش حاضر با هدف پیگیری سیر شدت علایم و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی‌I انجام شد. مواد و روش‌ها: این پژوهش به صورت طولی و آینده‌نگر بر روی 20 بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی‌I بستری شده در بیمارستان نور اصفهان انجام شد. ارزیابی‌ها در آغاز بستری، ترخیص، 3 و 6 ماه بعد انجام شد. شدت علایم خلقی و کیفیت زندگی بیماران به ترتیب به کمک مقیاس‌ درجه‌بندی Young (YMRS) یا Young mania rating scale) و پرسش‌نامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی سنجیده شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل واریانس تکراری نشان داد که میانگین شدت علایم خلقی در هنگام بستری شدن بیماران، به طور معنی‌داری بیشتر از میانگین شدت علایم در هنگام ترخیص از بیمارستان، 3 و 6 ماه پس از ترخیص می‌باشد (001/0 > P)، اما بین نمرات کیفیت زندگی در مقاطع ترخیص از بیمارستان، 3 و 6 ماه پس از ترخیص به صورت کلی در بیماران تفاوت معنی‌داری وجود ندارد (17/0 = P). نتیجه‌گیری: می‌توان اذعان داشت که بستری شدن بیماران در کاهش شدت علایم و افزایش کیفیت زندگی آن‌ها در موقع ترخیص مؤثر بوده است و در مقاطع بعدی به همان حال باقی مانده است. واژه‌های کلیدی: پیگیری، سیر، اختلال دوقطبی نوع یک، شدت علایم، کیفیت زندگی Aim and Background: The present study aimed to investigate the symptom severity and quality of life in patients suffering from bipolar disorder. Methods and Materials: This longitudinal and prospective study was done on 20 patients with bipolar type I disorder who were hospitalized in Noor Hospital of Isfahan, Iran. Patients were evaluated before hospitalization, at the time of discharge, 3 and 6 months after discharge. Patient’s mood symptoms severity and quality of life were evaluated by Young Mania Rating Scale (YMRS) and World Health Organization’s Quality of Life Questionnaire. Findings: Repeated measure analysis of variance showed that the mean of mood symptoms severity at the time of hospitalization was significantly higher than its mean at the time of discharge, as well as 3 and 6 months after it. However, there was no significant difference between the scores of quality of life at discharge, and 3 and 6 months after discharge. Conclusions: It can be acknowledged that patient’s hospitalization was effective in decreasing the symptom severity and increasing quality of life at the time of discharge and it remained the same through the next stages. Follow-up, Bipolar I disorder, Symptom severity, Quality of life 10 17 http://rbs.mui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-39-194&slc_lang=fa&sid=1 هاجر براتيان هاجر براتیان 10031947532846001131 10031947532846001131 No دانشيار، گروه روان‌پزشکي، مرکز تحقيقات علوم رفتاري، دانشكده پزشكي، دانشگاه علوم پزشکي اصفهان، اصفهان، ايران دانشیار، گروه روان‌پزشکی، مرکز تحقیقات علوم رفتاری، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران مجيد برکتين مجید برکتین 10031947532846001132 10031947532846001132 No استاد، گروه روان‌شناسي، دانشکده روان‌شناسي، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ايران استاد، گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران حسين مولوي حسین مولوی 10031947532846001133 10031947532846001133 No کارشناسي ارشد، دانشکده علوم تربيتي و روان‌شناسي، دانشگاه آزاد واحد خوراسگان، عضو باشگاه پژوهشکده جوان دانشگاه آزاد واحد خوراسگان اصفهان، اصفهان، ايران کارشناسی ارشد، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه آزاد واحد خوراسگان، عضو باشگاه پژوهشکده جوان دانشگاه آزاد واحد خوراسگان اصفهان، اصفهان، ایران نوشين موسوي مدني نوشین موسوی مدنی 10031947532846001134 10031947532846001134 No