fa تأثیر آموزش حل مسأله بر خودکارامدی و خودکارامدی ادراک شده در نوجوانان عمومى General پژوهشي Research زمینه و هدف: از دیدگاه نظریه‌های شناختی اجتماعی، توان کنترل شخصی موجب ارتقای سلامت رفتاری می‌گردد. برجسته‌ترین نظریه‌های سلامت رفتاری در برگیرنده مفهوم خودکارامدی می‌باشد. هدف از این پژوهش، تعیین تأثیر آموزش حل مسأله بر خودکارامدی و خودکارامدی ادراک شده در نوجوانان بود. مواد و روش‌ها: در کارآزمایی بالینی حاضر، 160 نفر از نوجوانان در مقطع راهنمایی به صورت تصادفی ساده چند مرحله‌ای انتخاب شدند و سپس در سه گروه: مداخله شامل 64 نفر، شاهد با دارونما شامل 62 نفر و شاهد بدون دارونما شامل 34 نفر به طور تصادفی تخصیص داده شدند. آموزش مهارت حل مسأله، به طور اختصاصی برای گروه مداخله در طی 15 جلسه ارایه گردید. در گروه شاهد با دارونما در طی 15 جلسه، تنها به بحث راجع به مسایل بلوغ و نوجوانی پرداخته شد. گروه شاهد بدون دارونما هیچ آموزشی دریافت نکردند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات 3 مقیاس، پرسش‌نامه‌ خودکارامدی عمومی ادراک شده Schwarzer و Jerusalem، خودکارامدی در روابط با همسالان  Wheelerو Ladd و خودکارامدی ادراک شده در روابط با همسالان Oalandik بود. داده‌ها با استفاده از آزمون ANCOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: آموزش مهارت حل مسأله باعث تفاوت معنی‌دار نمرات خودکارامدی عمومی ادراک شده در سه گروه (010/0 > P و 704/4 = F)، خودکارامدی در روابط با همسالان در سه گروه (001/0 > P و 64/9 = F) و خودکارامدی ادراک شده در روابط با همسالان در سه گروه (010/0 > P و 2/4 = F) گردید. نتیجه‌گیری: آموزش حل مسأله، راهبردی مناسب جهت افزایش خودکارامدی و ابزاری برای شناسایی، حل و یا سازگاری جهت بررسی چالش‌های نوجوانان و در نهایت سلامت رفتاری آن‌ها در طول زندگی می‌باشد. واژه‌های کلیدی: سلامت رفتاری، آموزش، حل مسأله، خودکارامدی، خودکارامدی ادراک شده Aim and Background: This study seeks the effect of teaching problem solving on self-efficacy and perceived self-efficacy in adolescents.   Methods and Materials: In this quasi-experimental study using three group with pre-test and post-test, on hundred sixty students were randomly selected via multi-stage sampling, and were divided into 64 students of experimental group and 62 students of placebo group and 34 students in the control group. Problem solving was taught to the experimental group in 15 sessions and the placebo group was trained irrelatively in 15 sessions and control group was kept in waiting list. Data were collected through Jeruselem and Schwarzer’s General Self-efficacy Inventory (1995), Self-efficacy in Relationship Inventory of Wheeler and Ladd, (1982) and Perceived Self-efficacy Inventory of Ollendick, (1986). Data was analyzed by SPSS software using descriptive statistics indices (mean and standard deviation) and inferential statistics (Covariance analysis). Results: the mean score of self-efficacy and perceived self-efficacy in the experimental group, demonstrated the increase in post-test compared to that of pre-test.   Conclusion: Teaching problem solving was effective on general self-efficacy and perceived self-efficacy and self-efficacy in relation with peers. Health behavior, teaching, Problem-solving, self-efficacy, Perceived self-efficacy 421 430 http://rbs.mui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-39-176&slc_lang=fa&sid=1 عليرضا يوسفي علیرضا یوسفی 10031947532846001061 10031947532846001061 No کارشناس ارشد، گروه روان‌شناسي، دانشگاه آزاد اسلامي واحد خوراسگان، اصفهان، ايران کارشناس ارشد، گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان، اصفهان، ایران فاطمه غرضي فاطمه غرضی 10031947532846001062 10031947532846001062 No کارشناس ارشد، برنامه‌ريزي آموزشي، دانشگاه آزاد اسلامي واحد خوراسگان، اصفهان، ايران کارشناس ارشد، برنامه‌ریزی آموزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان، اصفهان، ایران مريم گردان‌شکن مریم گردان‌شکن 10031947532846001063 10031947532846001063 No