fa بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر کیفیت زندگی بر رضایت زناشویی عمومى General پژوهشي Research زمینه و هدف: پژوهش حاضر، با هدف بررسی تأثیر آموزش روان درمانی مبتنی بر کیفیت زندگی بر رضایت زناشویی زنان و مردان متأهل انجام گرفت. مواد و روش ها: این پژوهش نیمه تجربی از نوع پیش آزمون، پس آزمون با گروه شاهد است. جامعه پژوهش شامل کلیه زنان و مردان متأهل مراجعه کننده به مرکز مشاوره الفبای زندگی در بهار و تابستان سال 1389 بودند. نمونه پژوهش شامل 32 زن و مرد متأهل بود که از بین داوطلبین شرکت در پژوهش، به صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش و شاهد جایگزین شدند. زنان و مردان متأهل گروه آزمایش، به مدت 8 جلسه تحت آموزش به شیوه روان درمانی مبتنی برکیفیت زندگی قرار گرفتند. ابزار اندازه گیری، پرسش نامه رضایت زناشویی Enrich بود. داده ها توسط نرم افزار SPSS و روش آماری تحلیل کواریانس و Mancova تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: تفاوت معنی داری بین نمرات رضایت زناشویی گروه آزمایش و شاهد در مرحله پس آزمون وجود داشت (01/0 < P). همچنین نتایج نشان داد که کیفیت زندگی درمانی نمرات آزمودنی های گروه آزمایش و شاهد را در پس آزمون در ابعاد تحریف آرمانی، رضایت زناشویی، روابط، حل تعارض، اوقات فراغت و جهت گیری مذهبی افزایش داده است (05/0 < P) و تفاوت معنی داری بین میانگین نمرات گروه شاهد و آزمایش در مرحله پس آزمون در ابعاد مدیریت مالی، رابطه جنسی، شیوه فرزندپروری، خانواده و دوستان و مساوات طلبی نقش ها مشاهده نشد. نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر، شاهدی بر مفید و مؤثر بودن روان درمانی مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی، در مداخلات خانواده است. Aim and Background: The purpose of this study was to evaluate the efficacy of training according to quality of life therapy on marital satisfaction in men and women. Methods and Materials: This was a semi experimental research with pretest-posttest and control group. Statistical population of this research included men and women who referred to Alefbay Zendegy counseling center, Isfahan, in spring and summer 2009. Research sample included 32 married men and women who were selected randomly among the participants and were assigned to control and experimental groups. Married men and women in the experimental group were trained according to quality of life therapy style during 8 sessions. The measurement instrument was Enrich Marital Satisfaction Questionnaire. Findings: There was a significant difference in marital satisfaction scores between control group and experimental group. This means that quality of life therapy was effective in marital satisfaction of married men and women (P < 0.01). In addition, quality of life therapy was effective in idealistic distortion, marital satisfaction, communication, conflict resolution, leisure activities, and religious orientation (P < 0.01). But there was no significant difference between average scores of control group and experimental group in financial management, sexual relationship, children and parenting, family and friends, and equalitarian roles. Conclusions: This study indicated the efficacy of quality of life therapy on marital satisfaction. روان درمانی مبتنی برکیفیت زندگی, رضایت زناشویی, رضایت از زندگی, شناخت درمانی, روان شناسی مثبت Marital satisfaction, Quality of life therapy, Life satisfaction, Positive psychology, Cognitive therapy 363 372 http://rbs.mui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-39-169&slc_lang=fa&sid=1 زهرا پاداش زهرا پاداش 10031947532846001038 10031947532846001038 No دانشيار، گروه مشاوره، دانشكده علوم تربيتي و روان‌شناسي، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ايران دانشیار، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران مريم فاتحي‌زاده مریم فاتحی‌زاده 10031947532846001039 10031947532846001039 No دانشيار، گروه مشاوره، دانشكده علوم تربيتي و روان‌شناسي، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ايران دانشیار، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران محمدرضا عابدي محمدرضا عابدی 10031947532846001040 10031947532846001040 No استاديار، گروه روان‌شناسي باليني، دانشكده علوم تربيتي و روان‌شناسي، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ايران استادیار، گروه روان‌شناسی بالینی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران زهرا ايزديخواه زهرا ایزدیخواه 10031947532846001041 10031947532846001041 No