fa تأثیر استفاده از روبات انسان‌نما در بهبود تماس چشمی کودکان با اختلال درخودماندگی (اوتیسم) عمومى General پژوهشي Research زمینه و هدف : مطالعه حاضر به بررسی تأثیر استفاده از روبات انسان‌نما در بهبود تماس چشمی کودکان درخودمانده پرداخته است. مواد و روش‌ها: روش پژوهش آزمایشی، از نوع مطالعه مورد منفرد با طرح چند خط پایه بود که در سال 1389 در شهر تهران بر روی 5 کودک درخودمانده (2 دختر و 3 پسر) با دامنه سنی 7 تا 9 سال طی نمونه‌گیری در دسترس بررسی شدند. در این مطالعه از مقیاس درجه‌بندی درخودماندگی گارز (Gilliam autism rating scales یا GARS) جهت همتاسازی درجه اختلال و یک عروسک روباتی انسان‌نمای کنترل از راه دور و نیمه خودکار که مطابق با اهداف تحقیق ساخته شد، استفاده و برنامه مختصری به منظور ایجاد شرایط یکسان در جلسات طراحی و متن آن طی 3 جلسه آزمایشی- مقدماتی روی یک کودک درخودمانده تثبیت شد. کودکان طی این تحقیق برای 15 جلسه، 2 جلسه در هفته و هر جلسه 30 دقیقه، 15 دقیقه تماس انسان- روبات و 15 دقیقه تماس انسان- انسان حضور یافتند. همه جلسات با 2 دوربین ضبط و با مشاهدات مستقلی زمان برقراری تماس چشمی انسان- انسان از هر جلسه استخراج و نمودار آن‌ها رسم و سپس با روش مشاهده نمودارهای ترسیمی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: نمودارهای تماس چشمی طی جلسات، سیر صعودی داشته‌اند که این موضوع می‌تواند به سبب تأثیر متغیر مستقل بوده است. نتیجه‌گیری: روبات‌ها می‌توانند شریک درمانی خوبی برای کودکان درخودمانده باشند. اگرچه باید اذعان داشت، بنابر شدت مشکل گاهی برخی از این کودکان نیاز به درمان‌های گسترده‌ای حتی برای سال‌ها دارند تا رفتارشان بهبود یابد و تعاملی سهل در جامعه داشته باشند. واژه‌های کلیدی: درخودماندگی (اوتیسم)، روبات انسان‌نما، تماس چشمی Background and Aims: This research evaluated the effects of humanoid robots on improvement of eye contact in autistic children. Methods and Materials: This research used a multiple baseline, single-subject design with control to test 5 autistic children (2 girls and 3 boys) in Tehran during 2010. The children aged 7 to 9 years and were tested by Gilliam Autism Rating Scales (GARS) to ensure the presence of substantial autistic symptoms. A semi-automatic humanoid robotic doll with remote control was used in this study. A short scenario was designed for the primary experimental sessions before the main test. The scenario was established by 3 pilot sessions on an autistic child. We observed children for 15 sessions. The experimental sessions were held twice a week for 7 weeks. Each session lasted for 30 minutes, i.e. 15 minutes for eye contact between robot-human and 15 minutes to observe human-human eye contact development. All sessions were recorded by two cameras and finally rated by independent observers based on the number of seconds of human-human eye contact in each session. Findings: The results showed that the duration of eye contact increased during the course of 15 sessions. This change could have been resulted from the effect of the independent variable . Conclusion: Robots have been shown to be a catalyst to improve some skills in autistic children. However, they need to be further studied in order to be effectively employed as a therapeutic intervention. In addition, many children may require extensive therapy for years to improve their behavior and facilitate integration in society. Autism, Humanoid robot, Eye Contact. 0 0 http://rbs.mui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-39-156&slc_lang=fa&sid=1 آمنه دقيقي خداشهري آمنه دقیقی خداشهری 10031947532846001005 10031947532846001005 No دکتراي علوم تربيتي، استاديار دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران مرکزي، تهران، ايران. دکترای علوم تربیتی، استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران. کامبيز پوشنه کامبیز پوشنه 10031947532846001006 10031947532846001006 No دکتري بيوالکتريک، استاديار گروه مهندسي زيستي و فيزيک پزشکي، دانشگاه علوم پزشکي تهران، تهران، ايران. دکتری بیوالکتریک، استادیار گروه مهندسی زیستی و فیزیک پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران. امير همايون جعفري امیر همایون جعفری 10031947532846001007 10031947532846001007 No