Journal of Research in Behavioural Sciences

fa مقایسه اثربخشی درمان راه‌حل‌محور و روایت درمانی بر تحمل پریشانی مادران دارای فرزند مبتلا به بیماری سلیاک Comparative Effectiveness of Solution Focused Therapy and Narrative Therapy on Distress Tolerance in Mothers of Children with Celiac Disease تخصصي Special پژوهشي Research زمینه و هدف: بیماریهای مزمن و لاعلاج ازجمله سلیاک تاثیر زیادی بر کیفیت زندگی بیماران و خانوادههای آنان دارد و ابتلای فرزندی به سلیاک میتواند عامل تهدید کنندهای برای سلامت روان مراقبان آنان بویژه مادرانشان باشد؛ از این جهت که این افراد اضطراب و فشارروانی زیادی را متحمل میشوند؛ لذا هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی درمان راهحلمحور و روایتدرمانی بر تحملپریشانی مادران دارای فرزند مبتلا به سلیاک بود. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر، از نوع مداخلهی نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری 3 ماهه با دو گروه آزمایش و گروه کنترل بود. جامعه آماری مادران دارای حداقل یک فرزند مبتلا به سلیاک و عضو انجمن سلیاک ایران در اصفهان بودند. از بین آنها، 60 نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بطور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (هر گروه 20 نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش اول درمان راهحلمحور و گروه آزمایش دوم روایتدرمانی را در قالب 8 جلسه 90 دقیقهای دریافت نمودند، گروه کنترل هیچ مداخلهای نگرفت. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه تحملپریشانی گاهر و سیمون(2005) در هرسه مرحله استفاده گردید. دادهها در نرمافزارspss26  به روش واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: هر دو مداخله منجر به افزایش معنادار تحملپریشانی در مادران دارای فرزند مبتلا به سلیاک شد(P<0.01). همچنین، در مرحله پسآزمون بین اثربخشی دو مداخله بر تحمل پریشانی در دو گروه آزمایش تفاوت معناداری وجود نداشت. این نتایج در طول مرحله پیگیری پایدار باقی ماند(P<0.01). نتیجه‌گیری: هر دو درمان راهحلمحور و روایتدرمانی می‌توانند بعنوان مداخلاتی سودمند برای افزایش تحملپریشانی در مادران دارای فرزند مبتلا به سلیاک به‌کار گرفته شوند Aim and Background: Chronic and incurable diseases, such as celiac disease, significantly impact the quality of life of patients and their families. The diagnosis of celiac disease in a child can pose a threat to the mental well-being of their caregivers, especially their mothers, as these individuals often endure considerable anxiety and psychological stress. Therefore, the aim of the present study is to compare the effectiveness of solution focused therapy and narrative therapy on distress tolerance in mothers of children diagnosed with celiac disease. Methods and Materials: The present study is a semi-experimental intervention research with a pre-test, post-test, and three-month follow-up design, consisting of two experimental groups and one control group. The statistical population included mothers with at least one child diagnosed with celiac disease who are members of the Celiac Association of Iran in Isfahan. Among them, 60 individuals were selected through purposive sampling and randomly assigned to two experimental groups and one control group (20 participants in each group). The first experimental group received solution-focused therapy, while the second experimental group underwent narrative therapy in the form of eight90-minute sessions. The control group received no intervention. Data were collected using the Distress Tolerance Questionnaire by Gaher and Simon (2005). The data were analyzed in SPSS version26 using repeated measures ANOVA and Bonferroni post-hoc tests. Findings: Both interventions led to a significant increase in distress tolerance among mothers of children with celiac disease (P<0.01). Additionally, there was no significant difference in the effectiveness of the two interventions on distress tolerance between the two experimental groups at the post-test stage. These results remained stable during the follow-up phase (P<0.01). Conclusions: Both solution-focused therapy and narrative therapy can be utilized as beneficial interventions to enhance distress tolerance in mothers of children with celiac disease راه حل محور, روایت درمانی, تحمل پریشانی, سلیاک, مادران : solution focused therapy, narrative therapy, distress tolerance, celiac disease, mothers 725 734 http://rbs.mui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1218-1&slc_lang=fa&sid=1 Yekta Akafian یکتا عکافیان akafian.yekta@gmail.com 100319475328460012702 100319475328460012702 No PhD Student, Department of Psychology, Faculty of Educational Sciences and Psychology, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran. دانشجوی دکترای مشاوره، دانشکده علوم‌تربیتی و روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران. Seyed Hamid Atashpour سیدحمید آتش پور hamidatashpour@gmail.com 100319475328460012703 100319475328460012703 Yes Associate Professor, Department of Psychology, Faculty of Educational Sciences and Psychology, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran. دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم‌تربیتی و روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران. Hadi Farhadi هادی فرهادی farhadihadi@yahoo.com 100319475328460012704 100319475328460012704 No Associate Professor, Department of Psychology, Faculty of Educational Sciences and Psychology, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran. دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم‌تربیتی و روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.