Journal of Research in Behavioural Sciences

fa اثربخشی روان‌درمانی پویشی بر سازمان شخصیت و شفقت به خود در بیماران مبتلا به اختلالات روان تنی Effectiveness of Dynamic Psychotherapy on Personality Organization and Self-Compassion in Patients with Psychosomatic Disorders تخصصي Special پژوهشي Research زمینه و هدف: اختلال روانی-تنی یکی از شایع ترین شکایات پزشکی و نوعی بیماری ناتوان کننده است که ابعاد مختلف شخصیت بیماران را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ لذا پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان هیجانمدار و پویشی فشرده و کوتاه‌مدت بر سازمان شخضیت در زنان مبتلا به روانی تنی انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه به روش نیمهتجربی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری دو‌ماهه با گروه کنترل بود. جامعه مورد نظر تمامی بیماران مبتلا به روانی تنی مراجعه کننده به کلینیک تخصصی اعصاب و روان شهر تهران در سال 1401 بود. حجم نمونه مورد بررسی با مراجعه به جدول کوهن تعیین شد. به این طریق که در سطح اطمینان 95 درصد، اندازه اثر 30/0 و توان آماری 83/0، برای هر گروه 12 نفر تعیین شد. اما از آنجایی که احتمال ریزش برخی نمونهها وجود داشت و همچنین در جهت تعمیم‌پذیری بیشتر نتایج، حجم نمونه در هر گروه 15 نفر تعیین شد. در مرحله اول به شیوه نمونهگیری در دسترس 30 نفر انتخاب و این 30 نفر در گام دوم به صورت تصادفی ساده (به شیوه قرعه کشی) در 2 گروه آزمایش (15 نفر) و یک گروه کنترل (15 نفر) جایگزین شدند.  داده ها با استفاده از پرسشنامه کرنبرگ استیپو (2003) و پرسشنامه شفقت به خود نف (2003) اخذ گردید و طبق طبق پروتکل درمان دوانلو 15جلسه درمان اجرا شد. یافته‌ها: نتایج مطالعه حاکی از تأثیررواندرمانی پویشی فشرده و کوتاه مدت بر ابعاد شفقت به خود و سازمان شخصیت در مبتلایان به روانی تنی بود (001/0>P). نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج، متخصصین فعال در حوزه روانی – تنی به خصوص روانی تنی  میتوانند در درمان این افراد استفاده از روشهای هیجانمدار و رواندرمانی پویشی فشرده و کوتاه مدت را در کنار سایر درمانها مدنظر قرار دهند. Aim and Background: Psycho-physical disorder is one of the most common medical complaints and a type of debilitating disease that affects different aspects of the patients' personality; therefore, the present study was conducted with the aim of determining the effectiveness of short-term and intensive emotional-oriented therapy on personality organization in women with somatic psychosis. Methods and Materials: This study was semi-experimental with a pre-test, post-test, and two-month follow-up plan with a control group. The target population was all patients with somatic psychosis who referred to the specialized neuropsychiatric clinic in Tehran in 1401. The sample size was determined by referring to Cohen's table. In this way, at the confidence level of 95%, the effect size was 0.30 and the statistical power was 0.83 for each group of 12 people. However, since there was a possibility of some samples dropping out and in order to generalize the results more, the sample size was determined to be 15 people in each group. In the first step, 30 people were selected by available sampling method, and in the second step, these 30 people were replaced in two experimental groups (15 people) and a control group (15 people) in a simple random way (by lottery). The data were obtained using Kernberg Stipo questionnaire (2003) and Nef self-compassion questionnaire (2003) and 15 treatment sessions were performed according to Dovanlo's treatment protocol. Findings: The results of the study indicated the impact of intensive and short-term dynamic psychotherapy on the dimensions of self-compassion and personality organization in patients with somatic psychosis (P<0.001). Conclusions: According to the results, specialists active in the psychophysical field, especially the psycho-physical field, can consider the use of emotion-oriented methods and intensive and short-term dynamic psychotherapy in the treatment of these people, along with other treatments. درمان پویشی فشرده و کوتاه مدت, سازمان شخصیت, روانی تنی, شفقت به خود Intensive and Short-Term Dynamic Therapy, Personality Organization, Psychosomatics, Self-Compassion 104 113 http://rbs.mui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1195-1&slc_lang=fa&sid=1 Tanaz Yousefi طناز یوسفی tanaz.yousefi@me.com 100319475328460013502 100319475328460013502 Yes PhD student, Department of Psychology, North Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran. دانشجو دکتری، گروه روانشناسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Shima Mehabii شیما مهرابی shima61.mehabii@gmail.com 100319475328460013503 100319475328460013503 No Master's degree, Department of Psychology, Kermanshah Branch, Islamic Azad University, Kermanshah, Iran. کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران. Mohammad Reza Hajrezaei محمدرضا حاج رضائی hajrezaeimohammadreza@gmail.com 100319475328460013504 100319475328460013504 No Master's degree, Department of Clinical Psychology, Faculty of Medical Sciences, Qom Branch, Islamic Azad University, Qom, Iran. کارشناسی ارشد، گروه روان‌شناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران. Sara Kalantari سارا کلانتری sara.kalantari.1985@gmail.com 100319475328460013505 100319475328460013505 No Master's degree, Department of Psychology, University of Science and Culture, Tehran, Iran. کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران. Ehsan Abolpour احسان ابول پور Ehsanabolpour1361@gmail.com 100319475328460013506 100319475328460013506 No Master's degree, Department of Psychology, Firoozabad Branch, Islamic Azad University, Fars, Iran. کارشناسی ارشد ، گروه روان شناسی، واحد فیروزآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، فارس، ایران.