زمینه و هدف : افراد افسرده در پیگردی رویدادهای خاص از حافظه دچار مشکل هستند و بیشتر به اطلاعات کلی‌تر می‌پردازند. این مطالعه به ارزیابی اثر بخشی ترکیب روش حضور ذهن مبتنی بر درمان شناختی و درمان رفتاری- شناختی سنتی در کاهش تعمیم پذیری بیش از حد بیماران دارای اختلال افسردگی در سال 1387 انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه به روش کار آزمایی بالینی با انتخاب تصادفی انجام شد. از بین بیماران مراکز مشاوره دانشگاه تهران، دانشگاه شاهد و کلینیک توان‌بخشی صبا تعداد 90 بیمار از بین 160 پرونده فعال روان‌پزشکی به طور تصادفی ساده با معیارهای تشخیصی DSM-IV، که برای اختلال افسردگی اساسی تحت درمان بودند، انتخاب شدند. سپس بیماران به طور تصادفی به سه گروه 30 نفره شامل گروه ترکیبی، درمان رفتاری- شناختی و درمان متداول (TAU) تقسیم شدند. در دو مرحله پیش آزمون و پس‌آزمون با استفاده از مصاحبه بالینی ساختار یافته برای DSM-IV، آزمون حافظه سرگذشتی و آزمون بک II ارزیابی شد. نتایج به دست آمده با تحلیل کوواریانس و آزمون‌های تعقیبی مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد درمان ترکیبی اثر معنی‌داری در افزایش حافظه اختصاصی و مقوله‌ای داشت، به عبارت دیگر بیماران این گروه تعمیم پذیری کمتری در فراخوانی خاطرات از حافظه نشان دادند. همچنین درمان‌های ترکیبی و CBT کاهش معنی‌داری را در نمرات بک II در طول مطالعه باعث می‌شدند. نتیجه‌گیری: نتایج بیانگر آن است که عناصری از درمان شناختی- رفتاری در ترکیب با روش حضور ذهن مبتنی بر درمان شناختی می‌تواند در پردازش اطلاعات حافظه سرگذشتی و میزان افسردگی بیماران مبتلا به افسردگی اساسی مفید باشد. واژه‌های کلیدی: حضور ذهن مبتنی بر درمان شناختی، درمان رفتاری- شناختی، اختلال افسردگی اساسی، تعمیم پذیری بیش از حد، حافظه سرگذشتی.

متن کامل [PDF 189 kb]   (909 دریافت)