دوره 20، شماره 2 - ( 6-1401 )                   جلد 20 شماره 2 صفحات 316-305 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- دانشیار روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
2- کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشکدۀ علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. ، mrroshanaei1998@gmail.com
چکیده:   (4101 مشاهده)
زمینه و هدف: خانواده مهم­ترین و اساسی­ترین پایه برای ایجاد جامعه­ای سالم است. اگر زوجین ارتباط سالم و خوبی باهم داشته باشند، خانواده و درنتیجه، جامعه­ی سالمی خواهیم داشت. حال اگر زوجین ارتباط نامناسبی با یکدیگر داشته باشند، مشکلاتی برای آن‌ها به وجود می­آید. یکی از موضوعات بسیار مهم که علاوه بر مختل کردن کانون خانواده و روابط زوجین، باعث تشدید آسیب در فرد آسیب دیده می­شود، اختلال استرس پس از آسیب ناشی از خیانت زناشویی می­باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی رویکرد زوج‌درمانی هیجان مدار بر اختلال استرس پس از آسیب ناشی از خیانت زناشویی انجام گرفت.
مواد و روش‌ها: روش پژوهش نیمه تجربی از نوع پیش­آزمون-پس­آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان آسیب­دیده از پدیده خیانت همسر در زمستان ۱۴۰۰ بودند. تعداد ۳۰ زوج که به مرکز مشاوره آموزش و پرورش منطقه ۲ شهر تهران مراجعه کرده بودند و در نمرات مقیاس اختلال استرس پس از آسیب عاطفی فوآ (۲۰۰۳) دارای طیف علائم متوسط به بالا بودند، به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایابی شدند. آزمودنی­های گروه آزمایش ۱۵ جلسه در برنامه گروهی زوج‌درمانی هیجان مدار شرکت کردند، اما آزمودنی­های گروه کنترل هیچ مداخله­ای دریافت نکردند.
یافته‌ها: نتایج تحلیل نشان داد که زوج‌درمانی هیجان­مدار بر کاهش علائم اختلال استرس پس از آسیب زنان آسیب دیده از خیانت زناشویی مؤثر است و این تأثیر در مرحله پیگیری نیز پایدار است.
نتیجه‌گیری: از آنجا که زوج‌درمانی هیجان ­مدار باعث تنظیم هیجان­های فرد می­شود و با توجه به اثربخشی این رویکرد در زوجین درگیر خیانت زناشویی، استفاده از آن به عنوان یک رویکرد درمانی در این نوع مسائل توصیه می­شود.
 
متن کامل [PDF 503 kb]   (1930 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1401/3/5 | پذیرش: 1401/8/8 | انتشار: 1401/10/18

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.